داده است مثلا مانند : نيّت و وقوع كفّ در روز چه آنكه بديهى است صرف كفّ و اجتناب از مفطرات حقيقت روزه نميباشد . سپس در تحليل اين اشكال مىفرماين : ممكن است بگوئيم مرحوم مصنّف در اينجا بر خلاف عادت مصنّفين عمل نموده و حقيقت روزه را نخواسته‌اند بيان كنند بلكه بعضى از احكام آن را بجاى معرّف قرار داده‌اند . و مقصود از بعضى احكام ، وجوب اجتناب از مفطرات است . و سپس براى دفع استبعاد و اقامه شاهد بر مدّعاى خود ميفرمايند : و مؤيّد اين ادّعاء آنست كه مرحوم مصنّف در اينكتاب غالب عبادات و معاملات را تعريف حقيقى ننموده لذا سياق تأليف مقتضى است از باب ( الظنّ يلحق الشّئ بالاعم الاغلب ) روزه را به سائر حقائق ملحق نموده و بگوئيم مصنّف ( ره ) آن را در اينجا تعريف نكرده بلكه صرفا حكمى از احكام آن را بيان نموده است . قوله : كما هو عادتهم : ضمير [ هو ] به تعريف راجعست . قوله : و لكنّه غير تام : ضمير در [ لكنّه ] به تعريف مذكور براى صوم راجعست . قوله : تجوّز فيه : ضمير فاعلى در [ تجوّز ] بمصنّف و ضمير مجرورى در [ فيه ] به تعريف مذكور راجعست . قوله : ببيان احكامه : كلمه [ ببيان ] جار و مجرور متعلّق است به [ تجوّز ] و ضمير مجرورى در [ احكامه ] به صوم راجعست . قوله : و يؤيّده : ضمير در [ يؤيّده ] به تجوز در تعريف راجع است .